Kwee en mispel
Vergeten fruit
De mispel en de kwee zijn buitenbeentjes in de familie van de appels en de peren. De kweepeer wordt ook wel kweeappel genoemd, al naar gelang de vorm van de vrucht.
Kweeën hebben keiharde vruchten, die niet als handvrucht te eten zijn. Ze bevatten veel vitamines en sporenelementen. De pitten bevatten slijmstoffen, die verzachtend werken bij diarree. De mispel moet eerst rotten voor ze eetbaar is. De smaak is wat melig. Wanneer je de bronskleurige vrucht open snijdt ontdek je vijf dikke zaden, zo groot als kersenpitten. Van de mispel kunnen behalve het vruchtvlees ook de zaden, de bladeren en de bast gebruikt worden bij diarree en als urine afdrijvend middel. Beide fruitsoorten zijn zeer geschikt om compote, moes, sap of andere lekkernijen van te maken.
Net als de appel en de peer komen kwee en mispel van oorsprong uit Centraal Azië, waar nog altijd de meeste wilde soorten gevonden worden. In de oude culturen van het Midden Oosten wist men al nieuwe rassen te ontwikkelen met grote en smakelijke vruchten. In het antieke Griekenland waren al minstens veertig verschillende appelrassen bekend. Ook de kwee is dan al in beeld. De gouden appels van de Hesperiden op de reliëfs van de Zeustempel in Olympia uit 450 v. Chr. lijken het meeste op kweeappels. Ook de gouden appel in de mythe van Paris was waarschijnlijk een kwee. De vruchten waren vooral geliefd vanwege de geur. Het schenken van een kwee was een blijk van liefde. In de zesde eeuw voor Christus ging de vrucht deel uit maken van de officiële huwelijksceremonie van de Grieken. Vanaf Hippocrates tot in de zeventiende eeuw gold de kwee als een van de gezondste vruchten. Nadien kwam ze ten onrechte in het vergeetboek en de mispel onderging hetzelfde lot.
Fergetten fruit
De mispel en de kwee rinne der wat út yn de famylje fan de apels en de parren. De kwee-par wurdt ek wol kweeapel neamd, ôfhinklik fan de foarm fan de frucht. Kweeën ha stienhurde fruchten, dy’t út de hân net te iten binne. Der sitte in soad fitaminen en spoare-eleminten yn. De slymstoffen yn de pitten wurkje fersêftsjend by diarree. De mispel moat earst rotsje foardat er te iten is. De smaak is wat moalich. As jo de brûnskleurige frucht iepensnije, dan ûntdekke jo fiif grouwe siedden, sa grut as kersepitten. Fan de mispel kinne njonken it fruchtfleis ek de siedden, de blêden en de bast brûkt wurde by diarree en as urine ôfdriuwend middel. Beide fruitsoarten binne poer geskikt om kompote, smots, sop of oar lekker guod fan te meitsjen.
Lykas de apel en de par komme de kwee en de mispel fan oarsprong út Sintraal-Azië, dêr’t noch altyd de measte wylde soarten fûn wurde. Yn de âlde kultueren fan it Midden-Easten koene hja al nije rassen ûntwikkelje mei grutte en smaaklike fruchten. Yn it âlde Griekelân wiene al op syn minst fjirtich ferskillende apelrassen bekend. De kwee is dan ek al yn byld. De gouden apels fan de Hesperiden op de reliëfs fan de Zeustimpel yn Olympia út 450 foar Kr. lykje it meast op kwee-apels. Ek de gouden apel yn de myte fan Paris wie nei alle gedachten in kwee. De fruchten foelen der foaral yn fanwege de swietrook. It wie in teken fan leafde om in kwee te jaan.
Yn de seisde ieu foar Kristus makke de frucht stadichoan diel út fan de offisjele houliksseremoanje fan de Grieken. Fan Hippocrates ôf oant yn de santjinde ieu stie de kwee bekend as ien fan de sûnste fruchten. It joech eins gjin pas dat se dêrnei yn it ferjitboek kaam. En de mispel ûndergie itselde lot.
